Sommige reizen beginnen al maanden voor het vertrek. Onze peetouderreis van 2026 was zonder twijfel zo’n avontuur. Er werd lang uitgekeken naar deze bijzondere groepsreis, er kroop enorm veel voorbereiding in en ook ikzelf keek er enorm naar uit om opnieuw mee op pad te gaan. Helaas besliste het leven op het laatste moment anders.
Door het plotseling ziek van Annelize en de lange periode van herstel die erop zal volgen, moest ik als voorziene reisleider onverwacht annuleren. Een harde klap, want ik had er zóveel goesting in. Nog eens met een groep padrino’s door Guatemala trekken… Ik keek er echt naar uit.
Tegelijk bracht mijn annulatie heel wat stress en organisatorische uitdagingen met zich mee. Wat nu?
Gelukkig werd snel een oplossing gevonden en kon de reis gewoon doorgaan. Christiane en Winy namen de begeleiding op zich, doorwinterde peetouders die Guatemala al behoorlijk goed kennen, waardoor de groep toch met een gerust hart kon vertrekken richting Guatemala.
Na een vroege start in Zaventem ging het via Madrid naar Guatemala City, om daarna meteen door te reizen naar Antigua. Al liep dat niet helemaal zoals gehoopt… Een gigantische file zorgde ervoor dat de groep pas uren later dan gepland aankwam. Moe, uitgeput en na een lange reis was het vooral een kwestie van bed in en slapen. Maar Guatemala doet de vermoeidheid snel vergeten. Antigua charmeerde meteen met haar historische pracht tijdens een boeiende stadswandeling. Kleurrijke straatjes, indrukwekkende gebouwen en die unieke sfeer maakten meteen duidelijk: dit wordt bijzonder.
Daarna trok de groep richting het prachtige Atitlánmeer. Zonder twijfel één van de mooiste meren ter wereld. Omringd door vulkanen, kleurrijke dorpen en een rijke cultuur werd het een verblijf vol ontdekkingen. Bezoekjes aan lokale initiatieven rond koffie, textiel, cultuur en chocolade maakten een diepe indruk.
En toen kwam Comalapa.
Voor velen hét hart van de reis. Het ontvangst aan het Liceo Nuevo Horizonte was warm, emotioneel en indrukwekkend. De bezoekers werden er met open armen ontvangen en eindelijk hun petekind ontmoeten, was voor velen een moment dat moeilijk in woorden te vatten valt. Plots krijgt een brief, een foto of een sponsorbijdrage een gezicht.
De groep verkende Comalapa met een Tuc Tuc tour en kreeg enkele dagen later nog een bijzonder hoogtepunt voorgeschoteld: een groots feest op school. De bezoekers werden opgehaald aan het hotel, kregen traditionele kledij aangedaan en trokken onder muzikale begeleiding richting school. Daar wachtte een onvergetelijke viering met families, leerlingen en personeel.
Ook de onthulling van “de mozaïek”, een groot spandoek aan de ingang van de school, samengesteld uit talloze foto’s van donateurs, padrinos en leerlingen, was een prachtig symbool van verbondenheid tussen België en Guatemala.
Maar naast alle mooie momenten was er ook confrontatie. De armoede, de ongelijkheid, ons leven in België vergeleken met dat van de petekinderen…
Het afscheid van petekinderen viel zwaar voor sommigen, met tranen en wat schuldgevoel, en de realiteit van armoede en ongelijkheid kwam soms hard binnen.
Toch bleef de reis verder verrassen.
Met Kaliyah en Flabia, de stagiaires van onze school, groeide de groep onderweg zelfs nog aan, waardoor ook zij een bijzonder deel van Guatemala konden ontdekken tijdens hun stageperiode.
Via Flores trok het gezelschap naar Tikal, waar de mysterieuze Mayatempels midden in het oerwoud zorgden voor pure verwondering. Brulapen, toekans, spinnen en een zonsondergang boven de jungle maakten dit tot een absolute topper.
Daarna volgden Río Dulce, Livingston en opnieuw een ander onderwijsproject, waar ze lekker gegeten hebben. De boottocht terug veranderde door een tropische regenstorm in een doorweekt maar onvergetelijk avontuur.
Semuc Champey bracht vervolgens indrukwekkende natuur, pittige beklimmingen en adembenemende schoonheid. Ook de orchideeënkwekerij bleek een verrassend mooie tussenstop.
De laatste halte werd opnieuw Antigua, waar Semana Santa voor een totaal andere sfeer zorgde dan verwacht. Niet rustig door de straten kuieren op zoek naar souvenirs, maar drukke processies, overvolle straten en intense tradities die duidelijk maakten hoe diep cultuur hier leeft. Sommigen padrino’s sloten zelfs af met de beklimming van de actieve vulkaan Pacaya.
Zelf volgde ik alles vanop afstand.
Ik miste de groep. Ik miste Guatemala. Ik miste het project.
Maar boven alles was ik dankbaar dat de reis, ondanks een totaal andere start dan gepland, zoveel mooie herinneringen heeft opgeleverd voor de deelnemers.
Misschien liep niet alles perfect zoals oorspronkelijk bedacht, maar dat is ook reizen… en dat is zeker ook Guatemala: onverwacht, intens, chaotisch, confronterend en tegelijk ongelooflijk mooi.
Wat blijft, zijn de ervaringen, de ontmoetingen en de verbondenheid.
Binnen twee jaar bestaat Liceo Nuevo Horizonte twintig jaar. En ja… het kriebelt nu al om dan opnieuw een groep richting Guatemala te brengen en om te vieren, want vieren, dat doen we te weinig.
Hopelijk dan weer helemaal zoals oorspronkelijk gepland. 💛
